Flying is not scary

บ่หน้ากั๋วเต้าใด Flying is not Scary

"อีน้อง ขึ้นเครื่องบินมันน่ากั๋วว่า" หนึ่งในคำถามที่ยายชอบถามฉันบ่อยที่สุด

ยายเหมือนนก บินไปตามแรงลม มีเป้าหมายบ้าง ไม่มีบ้าง ตามสไตล์แม่เลี้ยงเดี่ยวจากลำปาง ปากกัด ตีนถีบ ฟันเคี้ยวหมาก แต่ผมต้องเป็นทรงสวยงอนเป็นลอนจากการเข้าร้านดัดเป็นประจำ ผ้าซิ่นลายดอกกับเสื้อสีสด 

ผ่านมากี่ฤดูกาลก็บ่ใจ้กั๋ว เจ็บแค่ไหนก็ไกลหัวใจ๋ 

และฉันก็เหมือนยายมากกว่าที่เคยคิด บินไปตามแรงลม แม้ผมจะกระเซิงกว่า แต่ชุดลายดอกของเราสีสดไม่แพ้กัน

ฉันโตมากับทอดหัวปลี น้ำพริกหนุ่ม และหมูสามชั้นที่ยายป้อน แต่ไม่ทันได้ตั้งตัว วันหนึ่งฉันก็กลายเป็นคนป้อนข้าวยายกลับ อาบน้ำ เกาหลังให้ พาฉี่ พาเข้านอน และทำหน้าที่นั้นอยู่นานร่วมแปดปี 

ความสัมพันธ์ของฉันกับยายแน่นแฟ้นแบบรสชาติของแกงโฮ๊ะ หวานซึ้ง ขมเศร้า น่าโมโหปนขำ และชวนให้เราสองคนแทบบ้า

ฉันไม่เคยคิดหรอกว่าสิ่งเล็กน้อยและไม่เล็กน้อยเลยที่ตัวเองทำเป็น "แรงงาน" เพราะมันเกิดขึ้นในบ้าน และเกิดขึ้นกับคนที่เรารัก แต่พอทำสิ่งนี้ไปเรื่อยๆ ก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมงานบางงานถึงถูกนับว่าเป็นหน้าที่ ความกตัญญู หรือเรื่องธรรมดา ทั้งที่ก็ใช้เวลา แรง ทักษะ และเปลี่ยนชีวิตของคนคนหนึ่งไปไม่น้อยกว่างานอื่นๆ

บนโลกนี้คงมีแรงงานล่องหนแบบฉันอยู่อีกไม่น้อย คนที่ใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อความรักและการได้ดูแลผู้อื่น ตั้งแต่ทำอาหาร ซักผ้า มีเซ็กส์ เลี้ยงลูก ไปจนถึงดูแลคนแก่ในบ้าน

นิทรรศการนี้คือบันทึกการบินของฉัน ประกอบด้วยเศษความทรงจำหลากรส ทั้ง อารมณ์คิดถึงบ้าน มุกตลกยายหลาน เพลง Solar Power ของ Lorde เวอร์ชั่น feat. จรัญ มโน เพชร ประสบการณ์หน้าห้องฉุกเฉินในโรงพยาบาลรัฐ และเดรสฮาวายสีสดที่ฉันใส่ไปงานศพตามคำขอของยาย

 เสียดายอย่างเดียวที่ตอนมีเงินพอพายายขึ้นเครื่องบินได้ ยายก็ดันแก่จนขึ้นไม่ไหวแล้ว

มันบ่หน้ากั๋วเต้าใด

ละถ้าได้เกิดใหม่ชาติหน้า ก็ขอให้เราได้เป็นเพื่อนรักกันอีก ในประเทศที่มีสวัสดิการดี ๆ เด้อยายเด้อ

ฮัก,

อีน้อง